Register van Bouwbiografische Portretten

Portret: Broustin

Ik woon op de verkeersas, mijn schouders 

in het groen, spechten en kwikstaarten
in mijn oren. Ik tel de bandensporen
op het asfalt en herinner me de schreeuw,

de motorkap, het kuiken dat uit het nest 

tuimelde en voorgoed verdween. 

Als je goed luistert hoor je van een afstand 

de vredige ademhaling van de betonblokken. 

Ze liggen in groepjes te slapen
aan beide uiteinden van de laan. 

Duid aan: bent u voor of tegen 

definitieve afsluiting en heraanleg 

of hebt u geen mening? 

Terwijl de hitte van het tarmac slaat 

lonk ik over de ruggen van de huizen 

en de kruinen van de kastanjes
naar de basiliek. Gehurkte god 

met een kroon van geroofd koper.
Ik ga op de tippen van mijn tenen staan. 

Ik kan hem niet zien, maar wel roepen: 

mijn grote gebochelde broer
op zijn heuvel van beton. 

Hij kijkt verveeld naar de dans 

van de auto’s op de rotonde: 

een slang die zich teder
in de eigen staart bijt. 

Iemand vertraagt, parkeert, 

stapt uit, slaat de hoek om 

en komt over het gazon 

naar me toe gelopen. 

Portret: Galmaarden

Ook wanneer het dorp slaapt, het plein donker wordt 

en slechts een enkele auto helverlicht de hoek 

omslaat, hoor ik het gefluister nog. Dag na dag

dringt het door het asfalt en de straatstenen 

en sijpelt langzaam in het leemplateau 

waarop ik al eeuwen woon. 

Luister!

Ze vergaderen en consulteren, stemmen af
en concluderen, vinden subsidies, bestellen studies, 

hakken knopen door en zetten alles keurig op mail. 

En ik? 

Ik sta ondertussen stil op het plein, mijn haren
in de hemel, een parking aan mijn voeten.
Zie me staan, in mijn wapperende jurk van blauw plastic.

Wie vraagt me wat ík wil? Alsjeblief. Draag me. Schraag me.

Want iets schrijnt nog onder mijn tongewelf, een vergeten

sintel, een vonk die ik te allen prijze wil bewaren.

Er stommelen gehelmde mensen in mijn buik.

Waar zijn de schaduwen van weleer
met hun bedachtzame stappen en kazuifels?
De heldere bel, de moegetergde man aan het kruis.

Mijn keel schor van de wierook en het zingen, 

mijn oude torenspits 

een eenzame vinger boven het landschap 

waar ik ooit de weg wees. 

Kom dichterbij en leer me kennen 

– of toch wat van me overblijft. 

Ik ben een open geraamte, dakloos in de regen. 

Herinner je je de kermis nog, het licht, de kus
van de vuurpijl, de brandslangen en het bidden? 

Mijn altaar en biechtstoel, mijn orgel en ogen
van glas-in-lood: alles spoelde weg met het schuim. 

Door de gaten kijk je me aan, 

een geblakerde gevel als gezicht. 

Betreed me. 

Binnenkort groeit in mij een nieuwe binnenkant, 

kwetsbaar rozerood. Op de tekeningen lopen de silhouetten 

al door mijn kamers, op de treden tasten ze de randen
van mijn ribben af, mijn hals, mijn rug, vingerkootje
voor vingerkootje. Ik zal geuren naar boeken
en groente, naar vast tapijt en vis – levende vers!
zullen de marktkramers hartstochtelijk roepen
en misschien kom ook jij op een dag lezen
in mijn koor of kies je tussen mijn zuilen
een komkommer uit.

Het zou zoveel gemakkelijker zijn
me met de grond gelijk te maken, hoorde ik, 

goedkoper ook, maar ze wilden mijn geschroeide huid 

bewaren, een herinnering aan die dag in mei.
Dus blijf ik onverstoorbaar staan,
hier, op het plein, en wacht
tot het strelen begint.