Register van Bouwbiografische Portretten - milady renoir

GELIJKGESTEMDE ZIELEN  

Een melopee doorkruist het gemeenschappelijke fronton  

boven de twee deuren.  

‘We zijn Een. We zijn Twee.  

We zijn ons spiegelbeeld. We zijn ons verschil.  

Zoals de Plejaden die nieuwe constellaties creëren,  

zijn wij even getallen en cijfers,  

zijn wij schaduw en licht.  

Als doopmeters van de waterloop delft de Een en klimt de Ander.  

Generaties, lagen en schalen worden van ons af geboren.  

Bij hetzelfde hoofdeind bidden we dageraad en schemering.  

De Een bewaakt de provincies Brabant, de Ander trekt  

Henegouwen aan de mouw.  

De Een streelt Pajottenland,  

De ander friemelt aan de Tuin van Heden.  

De Een is Oude Gueuze, De Ander is Frisse Kriek.  

Onze teelgrond en Onze gisten maken onze hakken zompig.  

We richten het Krijgen en het Doorgeven tussen onze  

Fundamenten op.  

Ieder van Ons is gevoelig, voor de warmte, voor de nevel.  

We zijn pal in het midden van het dorp,  

vrolijk buiten het centrum van de wereld.  

Ons gezicht heeft veel wijzigingen ondergaan,  

van heel ambitieuze tot de meest prozaïsche…’  

Het duale koor murmelt. De Een ademt in, zegt daarna:  

Ik herinner me een tijd vóór het beton, gezegende tijd  

van twijfel, van ongrijpbaarheid. Van perioden dat  

bouwen niet onontbeerlijk was… van de frenesie van  

de venen die naam noch doel noch idee hebben van zich- 

zelf. Ik voel nog steeds het onbewerkte humeur dat het  

Terrein tentoonspreidde, hoe geen aandacht uitging  

naar maat of afsluitdraad, hoe bruiloftsmaal en kinder- 

spel met elkaar werden verweven, hoe Kermis en  

Carnaval over de Vasten triomfeerden. Het houten lat- 

werk van de fermettes filterde amper de weeklacht van  

bedelaars, de kreten van boeren, de lach van engelen…  

Verwarring, deining, opschudding… 

Deze palatale klanken versmelten tot een onmerkbare  

gemouilleerdemmm. De Ander reageert als gebeten en repliceert:  

De nostalgie van mijn Tweelingzus verkalkt onze toekomst.  

Ik ontken elke tochtstroom tussen onze geconformeerde huiden.  

Ik beroep me op de liniaal, de T-lat en de passer. Ik maak aan- 

spraak op de gulden snede en de goddelijke verhouding. Bij elk  

zomers rumoer, winterse witte ruis. Bij elk wankel, menselijk  

lot, een oordeel. De logica van de eenheid komt de harmonie  

ten goede. Ik heb zo’n heimwee naar symmetrie, Wij zijn niet- 

classificeerbaar… trouwens, vast en zeker komt het door Jou… 

… Hoezo? Altijd weer dat gezeur over wiens schuld, wiens  

fout, wat nodig is, wat moet. Jouw wereld… dambord van  

zwarte orders en van witte reglementen. Tot waar reikt je  

blik? Heb je dan totaal niet geleden? Door godsdienstoorlogen,  

de Inquisitie, de slachtpartijen van de Boerenkrijg en van de  

Tragische Zepposmolen? Nooit zul je ophouden in de Orde te  

geloven en in zijn Gewapende Arm… Hen te bewonderen die  

binnen de lijnen blijven, maar vaak grenzen overschrijden…  

Je bent in staat bleekwater te gooien op het ‘onkruid’ van  

het kerkhof van Gooik… Waarom ben je zo stijf, si stricte? 

Ik heb van jou geen lessen te krij…  

Een step botst tegen de drempel van de ingang. Het duo  

zwijgt, het duel staat hun te wachten. Een schuw meisje met  

rood haar, amper één meter lang, aarzelt, houdt onder haar  

arm een knuffel die een oranje Prins voorstelt, met oren  

waaraan geknabbeld werd. Pippi moet een half pond gekruid  

smout leveren op dit adres. Bij welke deur moet ze aanbellen?  

Na een paar besluiteloze minuten doet ze het pakje van de  

slager open, scheurt het roze ruitjespapier, scheidt de zachte  

reuzel in twee stukken en verpakt ze in twee pakjes, legt er  

één voor elke deur. Pippi trekt aan de bel van de Een en drukt  

tegelijk op de videofoonknop van de Ander, springt dan op  

haar rijwiel en verdwijnt in een oogwenk. De zon rijst boven  

de heuvel op. Het wordt vast doef vandaag.