Graas dan, grijsdier
Dichter van België, Ruth Lasters, heeft de opdracht om twaalf originele gedichten te schrijven. Passa Porta helpt bij het laten vertalen van deze gedichten. Ontdek haar derde gedicht, getiteld Graas dan, grijsdier, een pleidooi voor het belang van nuancering in een wereld die almaar meer gedomineerd wordt door zwart-witdenkers. Dit op vraag van het Kunstenfestival Watou.
Ach, de zebra’s zullen later, liefste, over deze aarde heersen.
Zij, de meesters van het tussen de lijnen eten, drinken, draven
over alle vooroordelen en misverstanden heen.
En ze zullen oprukken in kuddes van de kust tot
in de steden, alle uitersten verzoenend met hun vacht
van fel contrast.
Zo veel grauw geworden gras van slagvelden zullen ze grazen
dat uiteindelijk een veulen wordt geboren grijs gestreept: nuancering
op benen, waar de wereldvrede eindelijk
op zal willen komen aangereden. Denk je? Denk je? Ja, ja zeker.
Vrees je dan niet dat
juist dictators zebra’s tellen ’s nachts in plaats van schapen,
zwart-witdenkers bij uitstek, iedereen en alles
in voor- en tegenstanders verdelend?
Alsof tirannen zich in slaap tellen, maar suffie-dufkop, nee.
Dat gevoel van vallen in je droom dat iedereen kent,
komt doordat er ergens ver weg een despoot
ondanks zijn gruweldaden
geheel probleemloos indommelt, toch?
Zou het ook niet kunnen dat een zebra wordt geboren
telkens als een godenkind hierboven
zijn huiswerk venndiagrammenleer
vertikt
de doorsnede te arceren van wat alle mensen bindt:
nood aan veiligheid,
erkenning, tederheid.
Kunnen kan zoveel. Maar zweer me, zweer me liever, liefste,
dat je mijn kudde van wij/zij-gedachten als die nog eens aanstormt
grijswaarden zal voeren uit je hand, uit je allen-anders-hart,
je kansslagader. En kus me dan, maanloos en ook zonder
suiker, gewoon zwart zonder angst
parce que la nuit, tous les zèbres sont gris.