nieuwe thuis onder het atomium

Ik hou van sneeuw in de stad. (DELPHINE)
De klimop kronkelt op de muren van het kasteel in het Tournay Solvaypark. (FATIMA)
Ik herken mijn land in de oude gebouwen op de Grote Markt. (OSTAP)
In het museum in Tervuren denk ik aan Kerala. (SHIVANI)
Ik proef mijn geboorteland op de Schaarbeekse markt. (FATIMA)

Ik wandel met mijn vrienden in het Ter Kamerenbos. In de boomkruinen ruik ik de wouden van Colombia. (SAMUEL)

Als ik mijn ogen sluit, zie ik Jemen in de moskee, in de mensen, in de bergen. (ABDULRAHMAN)

Mijn eerste huis in België was heel anders dan mijn vorige huis in India.

Het appartementsgebouw in de Leopold III-laan was gigantisch, met wel twaalf verdiepingen. Ik had nog nooit in een appartement gewoond. Omdat wij op de zevende verdieping woonden, voelde het alsof we heel hoog boven de wereld woonden.

Vanuit het raam zag ik twee verschillende werelden. Aan de ene kant keek ik neer op de  Belgische rijhuizen. Aan de andere kant zag ik een groot groen park waar ik als kind heel graag in wilde spelen. In de verte zag ik het Atomium glanzen.

Het was een appartement met twee slaapkamers, dus ik deelde een kamer met mijn zus en daar hadden we samen heel veel plezier. Ik wilde altijd al in een appartement wonen, omdat ik dacht dat ik daar meer vrienden zou maken dan in een gewoon huis. Toevallig leerde ik een paar kinderen kennen in het gebouw die later naar dezelfde school zouden gaan als ik. In de trappenhal hoorde ik hun stemmen weerkaatsen: (JANANEE)

‘Hallo, Jananee!’ (SHIVANI)  

Het allermooiste waren de zonsopgangen en zonsondergangen. Daar genoot ik enorm van, omdat ze me deden denken aan India. Verhuizen naar België was een grote verandering. Alles was nieuw voor mij. Het uitzicht gaf me een gevoel van rust temidden van alle nieuwe indrukken.

De dagen in het appartementsgebouw waren magisch. Als ik nu aan België denk, is het appartementsgebouw het eerste dat in mijn gedachten flitst. Het appartementsgebouw tussen de rijhuizen en het park, tussen de zonsopgang en de zonsondergang, tussen India achter me en België voor me. Het was mijn eerste thuis hier.

’s Morgens zag ik de zon opkomen en wist ik: hier ga ik nieuwe herinneringen maken. 
(JANANEE)

Geschreven door Tijl Nuyts samen met de OKAN-leerlingen van het Meertalig Atheneum Woluwe, met veel dank aan de warme begeleiding van leerkracht Gilles Michiels. De leerlingen zijn Motaz Al Afifi, Luis David Becerra Cochancela, Samuel Cifuentes Quintero, Jananee Gopinatha, Shivani Kadavil Sinoj, Yara Khalil, Karolina Krapikas, Bohdan Shevchenko, Ostap Vatamaniuk, Iman Bagheri Khalegh Abad, Suraya ‘Koda’ Julia Daniels, Nathalie Merza, Hadi Salem, Sofiia Vdovychenko, Sofiia Vozniuk, Nicolas Velasquez Hernandez, Leyan Abulehia, Kübra Bozkurt, Ndalwenhle Chiukira, Ismaïla Diop, Mathis Fofe Yapmo, Fevzi Metehan Kus, Danylo Nakonechnyi, Florence Nyiraneza, Ngima Sherpa, Yaaqob Anwar Ghaleb, Abdullah Sapmaz, Levente Sztano, Ömür Das, Mobin Eyvari Boroushghalan, Dunya Hassan Zada, Nard Naomie Ishimwe, Fatima Mohammadi, Abdulrahman Muthanna, Deren Özpolat, Lakpa Kanchhi Sherpa, Tymur Shevchenko, Krisztian Sztano, Hermon Tewelde, Delphine Uwineza, Abdulhak Ameen Abdulhak Abdulhak, Bashar Mateo Ahmed Ghalab, Berat Das, Abdelrahman Jadallah, Nasser Almohamad, Davi De Almeida Campos, Abdilkadir Yildiz, Anna Al Khouri, Nikol Bonieva, Eren Dincel, Nawidullah Hazari, Zeenat Hazari, Obaidullah Hazari, Imadudin Salarzai.