zakjes vol herinneringen weven
Waar laat jij je sporen achter in Brussel? Welke plek kent jouw gewoontes?
Voor de vierde editie van Brussels City of Stories stelden we deze vragen aan verschillende mensen in Brussel, tijdens ateliers en cursussen rond schrijven, textiel en beeldende kunst. Auteurs Cécile Hupin en Tijl Nuyts luisterden mee en creëerden tien meeslepende verhalen die samen een prachtige soundwalk door de stad vormen. We nodigen je uit om hun verhalen te lezen of naar hun stemmen te luisteren terwijl je in hun voetsporen wandelt.
Dit is het spoor van de OKAN-leerlingen van het Meertalig Atheneum Woluwe, die zakjes weven langs de Kunstberg.
We weven zakjes waarin we herinneringen bewaren.
Kleurige draden van wol als een web om de stad.
Wat kan je hier zien? Wat kan je hier horen?
Wat kan je hier ruiken? Wat kan je hier doen?
Welk gevoel heb je hier? Wie kan hier wachten op jou?
We verstoppen fortune cookies in walnootdoppen, schuiven ze voorzichtig in de zakjes en geven ze door. (SHIVANI)
Ik neem bus 63. (SHIVANI)
Een man speelt jazz op de trappen van de Kunstberg (YARA)
’s Middags gaan we bowlen in de Keizerslaan: de plek waar alles begint en alles eindigt. (DAVID)
Vroeger gingen mijn vrienden en ik elke week naar het skatepark aan Tour & Taxis. Terwijl de skaters backflips deden en de zon zakte, praatten we en lachten. (METEHAN)
Nu nemen we de metro naar Rogier: daar eten we in Belchicken en drinken cola tot onze lippen aan elkaar plakken. (KÜBRA)
Ik loop door de Baron Lambertstraat, volg het smalle pad tussen de bomen en voel me kalmer dan ooit. (FATIMA)
Ik poseer bij een Porsche op het grote plein. (EDWARD)
In de zomer gaan mijn zus, mijn nicht en ik naar Poelaert. Soms ga ik alleen. In de schaduw van het reuzenrad kijken we naar de stad. Ze is zo mooi dat we haar willen omhelzen. (YARA)
اینجا چه چیزی میتوانی ببینی؟ (DUNYA)
Ką čia gali girdėti? (KAROLINA)
ماذا يمكنك أن ترى هنا؟ (NATHALIE)
Що ти тут можеш почути? (TIMUR)
Burada ne yapabilirsin? (KÜBRA)
Milyen érzésed van itt? (LEVENTE)
Sinds vier dagen heb een piano thuis. Ik speel Golden Brown opnieuw en opnieuw en opnieuw. Ik mag ook oefenen in het klaslokaal.
Nu speel ik nog met één hand, maar later wil ik met twee handen spelen.
Ik ga veel studeren want ik wil optreden, tonen wat ik kan.
In de pauze speel ik voor mijn vriendinnen. Ik ben een beetje nerveus.
Wanneer ik klaar ben, applaudisseren ze voor me. (DEREN)
‘Çok güzel, Deren!’ (DUNYA & ÖMÜR)
Ik streel de toetsen en kijk hoe de regen valt in de straat.
Vraagtekens van water in de kale takken van de bomen bij de Naamsepoort.
Auto’s razen voorbij en mensen haasten zich langs de winkels.
Aan de overkant van de ring lossen de blauwe letters van The Hotel op in de wolken.
Ik sta met mijn voeten in plassen geel lantaarnlicht en denk aan Ankara.
Bu sokağın bana Ankarayı hatırlatmasının sebebi, eskiden orada yaşıyor olmam ve orayı gerçekten çok özlemiş olmam. (DEREN)
Dit is mijn favoriete weg in Brussel. Als ik door deze straat loop, zie ik altijd deze twee pluizige puppy’s. Ze staan aan het groene hek en kijken verwachtingsvol naar me, hun kwispelende staarten in de zon.
Blaffen ze mijn naam? Karolina, Karolina, Karolina!
Ik lees het rode bordje. Proprieté privée. Défense d’entrer.
De witte bloesems in de wind doen me denken aan Litouwen. (KAROLINA)
Golden brown texture, like the sun.
Lays me down with my mind, she runs.
Throughout the night, no need to fight.
Never a frown with golden brown. (IMAN)
ماذا Що ти тут можеш почути؟ (DANYLO)
Burada ne koklayabilirsin? (BERAT)
اینجا چه کاری میتوانی انجام دهی؟ Unonzwa sei pano? (NDALO)
Ni nde ushobora kugutegereza hano? (FLORENCE)
Kijk, daar zijn de koning en de koningin van België!
Ze hebben een date aan de bushalte. Ik kan vogels horen.
Ik ruik vuilnis. Om tot rust te komen, ga ik zitten op een bank aan de vijvers van Flagey. Wie is er bang voor het donker?
In de nacht zijn er toch sterren? Ik voel me rustig worden.
Ik zie veel mensen. Ik kan urine ruiken. Ik kan de paarden zien.
Ik kan hier viool spelen. Ik wil hier winkelen en snoepjes eten.
Ik zie woorden op het scherm: dit is de trein naar Dromenland.
Ga zitten en denk aan een zonnig appartement waar je rustig kan wonen en de toekomst kan zien zweven als een belofte in de lucht. Het regent, het regent, het regent.
Mensen dragen paraplu’s in dit land, zwanen zwemmen op het meer en Samuel geeft een feestje. Deze mooie straat is een mysterie.
Ik kan alles doen, maar nu is het middag en heb ik honger en wil ik alleen maar eten en spelen en spreken met jou. (SHIVANI)
Geschreven door Tijl Nuyts samen met de OKAN-leerlingen van het Meertalig Atheneum Woluwe, met veel dank aan de warme begeleiding van leerkracht Gilles Michiels. De leerlingen zijn Motaz Al Afifi, Luis David Becerra Cochancela, Samuel Cifuentes Quintero, Jananee Gopinatha, Shivani Kadavil Sinoj, Yara Khalil, Karolina Krapikas, Bohdan Shevchenko, Ostap Vatamaniuk, Iman Bagheri Khalegh Abad, Suraya ‘Koda’ Julia Daniels, Nathalie Merza, Hadi Salem, Sofiia Vdovychenko, Sofiia Vozniuk, Nicolas Velasquez Hernandez, Leyan Abulehia, Kübra Bozkurt, Ndalwenhle Chiukira, Ismaïla Diop, Mathis Fofe Yapmo, Fevzi Metehan Kus, Danylo Nakonechnyi, Florence Nyiraneza, Ngima Sherpa, Yaaqob Anwar Ghaleb, Abdullah Sapmaz, Levente Sztano, Ömür Das, Mobin Eyvari Boroushghalan, Dunya Hassan Zada, Nard Naomie Ishimwe, Fatima Mohammadi, Abdulrahman Muthanna, Deren Özpolat, Lakpa Kanchhi Sherpa, Tymur Shevchenko, Krisztian Sztano, Hermon Tewelde, Delphine Uwineza, Abdulhak Ameen Abdulhak Abdulhak, Bashar Mateo Ahmed Ghalab, Berat Das, Abdelrahman Jadallah, Nasser Almohamad, Davi De Almeida Campos, Abdilkadir Yildiz, Anna Al Khouri, Nikol Bonieva, Eren Dincel, Nawidullah Hazari, Zeenat Hazari, Obaidullah Hazari, Imadudin Salarzai.
Magazine Passa Porta
nieuwe thuis onder het atomium
De twee Davids begeleiden je van De Brouckère naar Longchamps